...

gurbete giden doner mi donmez mi belli degil bilirim...

soyle bi gidip de donmemek hissiyatı baskın icimde.. soyle bi yanlızlık hevesi.. hani aslında zaten yalnızım da... bunu bi kabullenip, sırtıma atıp yola koyulmak hevesi... telefonsuz internetsiz.. hani oyle gunde yuzlerce cagri binlerce mail geldiginden degil ki.. gelmeyisinden kacmak telasim... yalnizligimi yuzume vurmak... aranmamak... sorulmamak... merak edilmemek... ozlenmemek... bunları kabullenmek... bahanesiz.. telassiz.. yalansiz...

ben bir kara agac golgesi buldum cebimde umitlerim....

yok aslinda cebimde umidim filan da yok.. cebimdeki sadece icimin kirik dokuklerinin tozu... doke saca ilerledigim...