asagidaki satirlari bir arkadasimin "yonja"sina testimonial olmak uzere baslamistim... neden se kiyamadim ona "vermeye" o satirlari.. haketmiyor galiba... neyse...
oyle cok matah da degiller ama.. nedense birden "herseyimi" aciga vereceklermis gibi hissettim.. yazmadim ona...
belki baska bir zaman?
bilmiyorum...
daraliyorum..
"her adımımda cizse de kolumu o dikenli teller, her seferinde geri de dussem o yuksek duvarlardan, yurudugum her adım aldıgım her milim yol gizliden de bir heves uyandırmıyor degil... lakin oyle bir mevsim yasiyor ki hayat, guze yoneltmis yuzunu, yazin son deminde... ne heves kar ediyor ne heyecan... gun batimina ceviriken yuzunu kulak kabartiyorum ya gelirse o beklenen ses diye...
nafile, batiyor gunes.. dolunay da ariyorum yuzumun yankisini..."
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder