"ya herşeyim ya hiçim.. sorma dünya ne biçim.. bir kördüğüm ki içim çözdükçe dolaşıyor...."


Hümeyra'nın buğulu sesinde "bütün özlediklerim benden ayrı yaşıyor"...

geçen günlerin heyecan dolu kıpırdanmalası yerini umutsuzluğa bıraktı yeniden.. sanki yıllar sürecek bir lanet gibi her kaçışımda tekrar tekrar boynumu saran bi ip gibi yine umutsuzluk içimde.. ne o sonbahar telaşları ne o yürek pırpırlanmaları... hiç bir şeyden eser kalmadı...

sanki kış erken geldi.. sonabahara alışamadan... oysaki daha geçen haftaya kadar mevsimleri tersine döndürecek gücü hissediyordum kendimde... yazı bekliyordum tüm heves ve heyecanımla...

ama sıl üzücü olan ne bilir misin ey okuyan? asıl sıkıntı bunun bir döngü olması.. hiç bitmeyecek bir döngü... sonsuza ayarlanmış bir bilgisayar algoritması gibi...

her seferinde yeniden yeniden aynı heyecan aynı trelaş aynı havalanma aynı ani değişim aynı yere çakılma...

hiç mi akıllanmadım da hep bu geliyor başıma yoksa her seferinde yaşanan başka türlü de ben mi hem aynı teşhisi koyuyoruym bilemedim...

bildiğim şimdi içimin ezildiğini hissetmem... heyecanlanmaya hazır kalbimi ellerimle sıkıştırdığım....

şarkı değişmiş bu arada...

"dört kısa günden bana bir garip sızı kaldı.. bir de deli özlemin..."

yine, her zamanki gibi sezen...

yarım kalmışlığın şarkısı... peki hiç başlamamış olanla ilgili bir şarkı bileniniz var mı? başlayamamış olanla ilgili...
peki başlayamamış bir sevginin sızısını ne dindirir?

en iyisi sakinleşmek.. düşünmemek.. bu hisleri kayıtlara geçmemek öyle mi?

bence öyle... bu onunla ilgili ilk ve son yazı olsun o zaman... bu kez üzüntü olmasın sakin sakin kapansın defter... yazılmamış sayfaların kokusunu da kendine saklasın...

"sweet nowember"

sonbaharin en guzel zamanı.. yagmurlar vakti.. "sweet nowember"... asik mi olmali acaba... tam mevsimi degil mi.. sarkilardan fal tutmanin, yagmura bakip hüzün yapmanin, belki de eski asklari anmanin...

hazan..
hep sevmişimdir...