gecenlerde yazmistim.. benim "en yakin arkadasim yok" galiba diye.... dun gece bir kez daha anladim... insan bir sıkıntısı, yurek acısı oldugunda, pat diye arayabilecegi, ya da gozunun icine bir bakista hem derdini aktarip caresini bulabilecegi birini istiyor yani basinda... dun gece kimi aramak istesem, ne anlatacagimin onden bir kac sayfalik aciklamasini gondermem gerekecekmis, kimse beni sadece " kotuyum iste" dedigimde anlamayuacakmis gibi hissettim.. halen de cok bir sey degismedi...
en yakin arkadas boyle bisey di mi her saniyeni bilmesine gerek yk ama her duygunu anlayabilen biri... ve benim yok... acaba buyuklerin en yakin arkadasi olmaz mi hic? o sadece cocuklukta ya da ilk ergen yillarda olna birseymidir? ilk sirlarini paylastigin kisi olarak mi kalir hayatinda.... anneme bakiyorum... onun kardesi var, abileri var... benim onlarim da yok.. tek cocugum ben.. her zaman arkadas duskunu, olmustum.. simdi ise....

cok sıkılıyorum cok.....